وقتی فکر آسیب به خود یا خودکشی پیش می‌آید؛ کمک فوری و همراهی

فکر آسیب به خود را جدی بگیرید و تنها نمانید. اگر خطر نزدیک، قصد یا برنامه وجود دارد، همین حالا به اورژانس محلی مراجعه کنید یا از فرد مطمئن بخواهید کنار شما بماند.

افکار خودکشی می‌توانند در افسردگی، بحران، مصرف مواد و مشکلات دیگر رخ دهند؛ دربارهٔ آنها بدون سرزنش صحبت کردن راه کمک را باز می‌کند. شدت خطر در افراد متفاوت است.

ممکن است ناامیدی، کناره‌گیری، حرف از مرگ یا تغییر ناگهانی رفتار دیده شود؛ برخی نشانهٔ آشکار ندارند.

اندوه یا خشم به تنهایی خطر را مشخص نمی‌کند؛ ارزیابی مستقیم لازم است.

سابقهٔ خودآسیبی، افسردگی شدید، مصرف مواد و بحران می‌توانند خطر را افزایش دهند.

ارزیابی حرفه‌ای دربارهٔ فوریت خطر، حمایت موجود، بیماری زمینه‌ای و نیاز به مراقبت در محیط امن است. غربالگری به تنهایی برای تصمیم ایمنی کافی نیست.

پرسش‌نامه جای گفت‌وگوی بالینی دربارهٔ ایمنی را نمی‌گیرد.

حتی با فکر گذرا باید با متخصص یا فرد مطمئن صحبت کرد.

قصد یا برنامهٔ فعلی، دسترسی به وسایل آسیب‌رسان یا ناتوانی در ایمن ماندن فوریت است.

اقدام اصلی، ارتباط فوری با فرد مطمئن و خدمات اورژانس در خطر نزدیک است؛ سپس برنامهٔ ایمنی و درمان مشکل زمینه‌ای با متخصص تدوین می‌شود. گفت‌وگوی مستقیم و آرام مفید است.

پس از ایمنی، روان‌درمانی متناسب و برنامهٔ پیشگیری از بحران کمک می‌کند.

دارو فقط بر اساس تشخیص و پایش متخصص؛ راه‌حل فوری مستقل نیست.

پس از بحران پیگیری زودهنگام و پیوسته مهم است.

داروهای موجود را خودسرانه تغییر ندهید؛ دربارهٔ خطر و عوارض فوری اطلاع دهید.

تغییر ناگهانی خلق یا بی‌قراری بعد دارو نیازمند تماس با پزشک است.

با فرد مطمئن تماس بگیرید و در خطر نزدیک به مرکز اورژانس بروید.

مستقیم و مهربانانه بپرسند، کنار فرد بمانند و کمک فوری حضوری بگیرند.

بحران می‌تواند بگذرد؛ درمان و حمایت امکان بهبود می‌دهند.

اگر کسی قصد فوری دارد، او را تنها نگذارید و کمک حضوری فوری بگیرید. پس از بحران هم پیگیری فعال و هماهنگی حمایت ضروری است.

شدت افکار، زمان شروع و اینکه آیا اکنون می‌توانید ایمن بمانید را صریح بگویید.

پرسیدن آرام و بدون قضاوت به فهم خطر و کمک‌رسانی کمک می‌کند.

باز هم با فرد مطمئن یا متخصص صحبت کنید؛ در صورت افزایش خطر فوری کمک بگیرید.

حرفش را جدی بگیرید، کنار او بمانید و کمک حرفه‌ای فوری فراهم کنید.

در نگرانی از خطر نزدیک، از خدمات اضطراری محلی و فرد نزدیک کمک بخواهید.

در خطر جانی، ایمنی بر راز ماندن مقدم است و باید کمک گرفت.

ترس را با تیم درمان مطرح کنید؛ نوع مراقبت به ارزیابی خطر بستگی دارد.

پیگیری و برنامهٔ ایمنی برای کاهش خطر بعدی مهم‌اند.

می‌تواند قضاوت را مختل و خطر را افزایش دهد.

همین حالا کمک حضوری اورژانسی بگیرید و تنها نمانید.

فهرست علائم هشدار، افراد و خدمات کمک‌رسان و گام‌های عملیِ شخصی با متخصص است.