افسردگی یا غم گذرا؟ نشانه‌ها، درمان و زمان مراجعه

غم و خستگی همیشه افسردگی نیستند. تداوم خلق پایین یا از دست رفتن علاقه همراه با اختلال در زندگی روزمره ارزش ارزیابی دارد؛ افسردگی درمان‌پذیر است.

افسردگی می‌تواند بر خواب، اشتها، انرژی، تمرکز و احساس ارزشمندی اثر بگذارد. فشارهای زندگی، پیشینهٔ خانوادگی و بیماری جسمی ممکن است نقش داشته باشند؛ تقصیر فرد نیست.

بی‌علاقگی، خلق پایین، خستگی، تغییر خواب و اشتها یا کندی فکر ممکن است دیده شود.

سوگ، کم‌خونی، اختلال تیروئید، داروها و اختلال دوقطبی می‌توانند تصویر مشابهی داشته باشند.

پیشینهٔ افسردگی، استرس شدید و بیماری مزمن خطر را افزایش می‌دهند.

ارزیابی با گفت‌وگو دربارهٔ نشانه‌ها، مدت، عملکرد، خطر خودآسیبی، دوره‌های سرخوشی یا کم‌خوابی غیرمعمول و بیماری‌های جسمی انجام می‌شود. پرسش‌نامه کمک می‌کند ولی جای تشخیص را نمی‌گیرد.

امتیاز PHQ-9 به سنجش شدت کمک می‌کند؛ تشخیص بالینی است.

اگر نشانه‌ها پایدارند یا کار، درس و روابط را مختل کرده‌اند، مراجعه کنید.

فکر یا برنامهٔ خودکشی، بی‌قراری شدید یا نشانه‌های روان‌پریشی فوریت دارد.

برحسب شدت و ترجیح فرد، روان‌درمانی ساختاریافته، دارو یا ترکیبی از آن‌ها انتخاب می‌شود. فعالیت روزمره، خواب و حمایت اجتماعی مکمل درمان‌اند؛ تصمیم دارویی فردی است.

CBT، فعال‌سازی رفتاری یا درمان بین‌فردی از گزینه‌های مؤثرند.

در افسردگی متوسط تا شدید یا با ترجیح بیمار، دارو با ارزیابی پزشک مطرح می‌شود.

پاسخ و تحمل درمان در چند هفته و سپس به‌طور منظم سنجیده می‌شود.

قطع ناگهانی داروی تجویزی ممکن است علائم ترک یا عود ایجاد کند؛ برنامهٔ کاهش را با پزشک تنظیم کنید.

تهوع، تغییر خواب یا مشکلات جنسی ممکن است رخ دهد؛ عارضه را گزارش کنید.

برنامهٔ کوچک روزانه، حرکت متناسب و خواب منظم مفید است؛ جای درمان را نمی‌گیرد.

شنیدن بدون سرزنش و کمک به دسترسی به درمان مؤثرتر از نصیحت اجباری است.

بسیاری بهبود می‌یابند؛ پاسخ و نیاز به درمان نگهدارنده متفاوت است.

اگر فکر آسیب به خود، برنامهٔ خودکشی یا ناتوانی در مراقبت از خود وجود دارد، فوراً کمک حضوری بگیرید. پس از بهبود نیز پیگیری برای جلوگیری از عود مهم است.

زمان شروع، خواب، داروها، تغییرات عملکرد و هر فکر آسیب به خود را صادقانه بگویید.

در خطر فوری هرگز صبر نکنید؛ در سایر موارد دوام نشانه‌ها به تشخیص کمک می‌کند.

الگوی روزانه به تنهایی تشخیص‌دهنده نیست.

خیر؛ اختلالی واقعی و قابل درمان است.

خیر؛ مدت و کاهش تدریجی را با پزشک تعیین کنید.

در برخی موارد بله؛ شدت و ترجیح فرد در انتخاب روان‌درمانی یا دارو مهم‌اند.

ممکن است بی‌لذتی، تحریک‌پذیری یا مشکلات جسمی برجسته‌تر باشند.

به پزشک بگویید تا احتمال دوقطبی بررسی شود.

خیر؛ گاهی برای بررسی علت جسمی مشابه درخواست می‌شود.

خواب، کارکرد، نشانه‌ها، عوارض و هر تغییر در افکار خودآسیبی را ثبت کنید.

خیر؛ برنامه بر اساس شدت، پیشینه و پاسخ فرد تنظیم می‌شود.