نگرانی از وزن، پرخوری یا محدودیت غذا؛ چه زمانی اختلال خوردن است؟

اختلال خوردن فقط با ظاهر یا عدد وزن شناخته نمی‌شود. محدودیت شدید، پرخوری همراه رنج، رفتار جبرانی یا ترس فلج‌کننده از وزن نیاز به ارزیابی دارد.

رابطهٔ فرد با غذا، بدن و هیجان می‌تواند مختل شود. بی‌اشتهایی عصبی، پرخوری عصبی و اختلال پرخوری الگوهای متفاوت دارند و در هر وزنی ممکن‌اند.

محدودیت غذا، پرخوری، رفتار جبرانی، وسواس وزن و انزوای غذایی ممکن است رخ دهد.

مشکلات گوارشی، افسردگی و سایر بیماری‌ها هم نیاز به بررسی دارند.

فشار تصویر بدن، سابقهٔ فردی و زمینهٔ روانی ممکن است نقش داشته باشند.

ارزیابی شامل رفتار غذایی، تغییر وزن، وضعیت جسمی، خطر پزشکی و مشکلات روانی همراه است. شاخص تودهٔ بدنی به تنهایی شدت یا نیاز به مراقبت را تعیین نمی‌کند.

پرسش‌نامه کمک می‌کند؛ ارزیابی بالینی و جسمی ضروری است.

با رفتار غذایی آسیب‌رسان یا رنج پایدار مراجعه کنید؛ منتظر وزن خیلی پایین نمانید.

غش، تپش غیرعادی، ضعف شدید یا فکر خودآسیبی فوریت دارد.

درمان تخصصی تیمی ممکن است شامل روان‌درمانی اختصاصی، حمایت تغذیه‌ای و پایش پزشکی باشد. رژیم سخت یا توصیهٔ سرزنش‌آمیز مشکل را تشدید می‌کند.

روان‌درمانی اختصاصی متناسب با نوع اختلال از پایه‌های درمان است.

دارو در موارد همراه یا بعضی الگوها با نظر متخصص مطرح می‌شود.

وضعیت جسمی، رفتار غذایی و عملکرد به‌طور منظم پایش می‌شوند.

دارو یا رژیم را خودسرانه تغییر ندهید.

داروها و رفتار جبرانی می‌توانند بر الکترولیت و قلب اثر بگذارند.

وعده‌های منظم مطابق برنامهٔ تیم درمان را پیگیری کنید.

از اظهار نظر دربارهٔ وزن و سرزنش پرهیز کنند و به درمان کمک کنند.

بهبود ممکن است، گاه زمان و حمایت طولانی لازم دارد.

غش، ضعف شدید، علائم کم‌آبی، اختلال ضربان یا خطر خودآسیبی فوریت دارد. مسیر درمان بر اساس وضعیت جسمی و روانی تنظیم می‌شود.

الگوی غذا، رفتار جبرانی، تغییر وزن و غش یا تپش را صادقانه بگویید.

خیر؛ خطر پزشکی و روانی در وزن‌های مختلف وجود دارد.

وجود و نوع رفتار جبرانی و الگوی بالینی در افتراق مهم است.

خیر؛ محدودیت شدید همراه رنج یا خطر نیاز به ارزیابی دارد.

اگر تکراری و مختل‌کننده است با متخصص صحبت کنید.

خیر؛ ارزیابی پزشکی و روانی کامل لازم است.

فقط اگر در برنامهٔ درمان تخصصی آمده باشد؛ فشار خودسرانه مفید نیست.

خیر؛ روان‌درمانی و پایش جسمی هم مهم‌اند.

در خطر جسمی یا روانی جدی، تیم متخصص تصمیم می‌گیرد.

بله؛ نشانه‌ها و درمان باید متناسب با سن باشند.

این مشکل قابل درمان است و گفت‌وگوی بدون قضاوت کمک می‌کند.