رژیم غذایی در بیماری کلیه: نمک، پروتئین، پتاسیم و فسفر

برنامهٔ تغذیهٔ فردی برای حفاظت کلیه و پیشگیری از سوءتغذیه است.

با کاهش عملکرد، تعادل سدیم، پتاسیم و فسفر ممکن است تغییر کند.

رژیم نامناسب می‌تواند با ورم، ضعف یا نتایج غیرطبیعی همراه شود.

بله؛ پتاسیم یا فسفر بالا ممکن است علامت ندهد.

افراد CKD پیشرفته، دیالیز و دریافت‌کنندگان داروهای خاص نیاز متفاوت دارند.

eGFR، UACR، پتاسیم، فسفر و وضعیت تغذیه به برنامه کمک می‌کنند.

یک عدد را همراه رژیم، دارو و تکرار آزمایش تفسیر کنید.

خیر؛ محدودیت طولانی فقط با یک نتیجه ممکن است زیان داشته باشد.

برای تنظیم رژیم معمولاً تصویربرداری لازم نیست.

افت وزن، سوءتغذیه، پتاسیم بالا یا رژیم پیچیده ارجاع تغذیه می‌خواهد.

پتاسیم خیلی بالا با ضعف یا تپش قلب فوریت دارد.

آموزش تغذیه و درمان علت‌های همراه با برنامهٔ اختصاصی است.

بله؛ ادرارآورها، بایندر فسفات و داروهای فشار بر رژیم اثر دارند.

اول نمک زیاد و غذای فراوری‌شده را کم کنید؛ بقیه بر اساس آزمایش.

در ورم، نارسایی قلب یا دیالیز محدودیت ممکن است؛ مقدار ثابت همگانی نیست.

فعالیت با کالری و پروتئین کافی و توان فرد هماهنگ شود.

وزن، ورم، فشار و الگوی خوراک را در صورت توصیه ثبت کنید.

با تغییر مرحله، دارو یا آزمایش، برنامهٔ غذایی بازنگری می‌شود.

رژیم مناسب عوارض را کنترل می‌کند، اما تنها درمان بیماری زمینه‌ای نیست.

از حذف افراطی غذا و مکمل بی‌نسخه پرهیز و مشاورهٔ تغذیه بگیرید.

خیر؛ محدودیت پتاسیم فقط برای افراد نیازمند و با انتخاب مقدار مناسب است.

بسیاری از جایگزین‌های نمک پتاسیم دارند؛ برچسب را بررسی کنید.

خیر؛ پروتئین لازم است و حذف آن سوءتغذیه می‌دهد.

بله؛ به‌ویژه نیاز پروتئین و تنظیم مایع می‌تواند متفاوت باشد.

نه؛ مقدار، پتاسیم خون و کل رژیم تعیین‌کننده‌اند.

فسفات‌های افزودنی در خوراک فراوری‌شده جذب بالایی دارند.

آب‌درمانیِ افراطی CKD را درمان نمی‌کند و گاهی خطرناک است.

با CKD و شرایط فردی باید ارزیابی شود؛ پروتئین زیاد ممکن است مناسب نباشد.

تغییر سریع می‌تواند از مایع، و تغییر تدریجی از تغذیه خبر دهد.

متخصص تغذیهٔ آشنا با کلیه همراه تیم درمان بهترین گزینه است.