بیماری مزمن کلیه و مراحل آن: آیا حتماً به دیالیز می‌رسد؟

اختلال پایدار ساختار یا عملکرد کلیه با پیامد سلامت است.

دیابت، فشار خون، بیماری‌های گلومرولی، ارثی یا انسداد از علت‌های ممکن‌اند.

اغلب آغاز بی‌علامت است؛ مراحل بالاتر می‌تواند خستگی، ورم و تهوع ایجاد کند.

بله؛ غربالگری گروه‌های پرخطر مهم است.

دیابت، فشار خون، بیماری قلبی، سن بالاتر و سابقهٔ خانوادگی خطر دارند.

eGFR و UACR تکراری، ادرار، فشار خون و آزمایش‌های تکمیلی علت را روشن می‌کنند.

مرحله را با G و A، نه فقط کراتینین، بیان می‌کنند.

خیر؛ پایداری دست‌کم سه ماه یا شاهد معتبر آسیب لازم است.

در موارد علت نامعلوم، انسداد یا تغییر ساختاری بررسی می‌شود.

G پایین، آلبومینوری بالا، افت سریع یا علت مبهم ارجاع را تقویت می‌کند.

تنگی نفس، کاهش شدید ادرار، گیجی یا ضعف شدید نیاز به ارزیابی فوری دارد.

کنترل علت و خطرهای قلبی و کلیوی و درمان عوارض، پایهٔ مراقبت است.

بله؛ دوز بعضی داروها باید با eGFR هماهنگ و داروهای آسیب‌رسان مرور شوند.

نمک کمتر و برنامهٔ شخصی متناسب با مرحله، پتاسیم و فسفر مفید است.

برای همه یک مقدار ثابت وجود ندارد؛ ورم و بیماری قلبی تصمیم را تغییر می‌دهند.

فعالیت منظم متناسب با توان و وضعیت قلبی معمولاً توصیه می‌شود.

فشار خون، وزن در صورت ورم، آزمایش‌ها و داروها را نگه دارید.

فاصلهٔ ویزیت با دستهٔ خطر G/A و سرعت تغییر تعیین می‌شود.

بیماری مزمن اغلب قابل کنترل و کند کردن است؛ پایان حتمی آن دیالیز نیست.

پیگیری، کنترل فشار و قند، ترک سیگار و داروی مناسب خطر را کم می‌کند.

از مرحله به تنهایی نمی‌توان زمان گفت؛ روند eGFR و UACR مهم‌اند.

فقط وقتی نشانهٔ پایدار آسیب، مانند آلبومینوری، نیز وجود داشته باشد.

مقدار آلبومین ادرار، علت و سرعت افت در خطر اثر می‌گذارند.

به علت بستگی دارد؛ اغلب هدف حفظ عملکرد و پیشگیری از عوارض است.

وقتی خطر نارسایی پیشرفته بالا می‌رود، ارزیابی زودهنگام پیوند سودمند است.

خیر؛ محدودیت به آزمایش خون و درمان فردی بستگی دارد.

خیر؛ CKD غالباً بی‌درد است و درد پهلو علت‌های دیگری نیز دارد.

خیر؛ علائم، وضعیت تغذیه و مشکلات کنترل‌نشده در تصمیم دخیل‌اند.

کنترل فشار مهم است، اما علت و سایر خطرها هم باید پیگیری شوند.

CKD خطر قلبی را افزایش می‌دهد؛ مراقبت قلب بخشی از درمان است.