تغییر غذا و ترس از چاقی؛ نشانههای اختلال خوردن چیست؟
اختلال خوردن فقط از روی وزن قابل تشخیص نیست؛ رفتار، ترس، پیامد جسمی و اختلال عملکرد باید بررسی شوند.
موضوع از چه قرار است؟
محدود کردن غذا، پرخوری همراه از دست رفتن کنترل، استفراغ عمدی یا ورزش افراطی ممکن است پنهان بماند. فرد با وزن ظاهراً طبیعی نیز ممکن است در خطر باشد. شرم و پنهان‌کاری مراجعه را عقب می‌اندازد.
آنچه بیمار معمولاً نگرانش است
افراد با اختلال خوردن ممکن است وزن طبیعی یا حتی بالا داشته باشند؛ نگاه کردن به ظاهر نمی‌تواند خطر را رد کند. پرخوریِ همراه احساس از دست دادن کنترل با خوردن زیاد در مهمانی یکسان نیست. در برخی افراد پاک‌سازی، مصرف ملین یا ورزش جبرانی پنهان می‌ماند. شرم از رفتارها ممکن است فرد را از بیان حقیقت بازدارد.
ارزیابی و تشخیص
پزشک الگوی خوردن، تغییر وزن، علائم جسمی، قاعدگی، خلق، خطر خودآسیبی و وضعیت الکترولیت و قلب را بسته به شرایط ارزیابی می‌کند. عدد BMI به‌تنهایی معیار فوریت یا درمان نیست.
درمان و تصمیم مشترک
درمان معمولاً با تیم آشنا با اختلال خوردن، حمایت تغذیه‌ای و روان‌درمانی اختصاصی انجام می‌شود. خانواده به‌ویژه برای نوجوانان نقش مهمی دارد؛ رژیم سخت‌گیرانهٔ خودسرانه مشکل را تشدید می‌کند.
جزئیات تصمیم درمانی
ارزیابی جسمی و روانی هم‌زمان ضروری است: سرگیجه، غش، ضربان قلب، کم‌آبی، سلامت دندان، خلق، خودآسیبی و سیر وزن، متناسب با وضعیت بررسی می‌شوند. تصمیم دربارهٔ فوریت بر پایهٔ یک عدد وزن تنها نیست. درمان اختصاصی می‌تواند حمایت تغذیه‌ای، روان‌درمانی و در سنین پایین مشارکت خانواده را دربرگیرد.
زمان مراجعهٔ فوری
غش، ضعف شدید، استفراغ مکرر، کم‌آبی، درد سینه یا افت سریع وضعیت جسمی نیازمند ارزیابی فوری است.
پیگیری و اقدام عملی
درخواست کمک را به رسیدن به وزن مشخص موکول نکنید.
در زندگی روزمره
لطفاً برنامهٔ غذایی بسیار محدود یا داروی لاغری را برای «کنترل» مشکل خودسرانه شروع نکنید. فرد را بابت خوردن یا وزن سرزنش نکنید؛ دربارهٔ رنج و رفتار قابل مشاهده گفت‌وگو کنید. اگر غش، تپش قلب، استفراغ مکرر یا ضعف شدید رخ دهد، ارزیابی فوری پزشکی لازم است.
نکته‌های تکمیلی برای بیمار و خانواده
گاهی خانواده فقط تغییر وزن را می‌بیند و رفتارهای آسیب‌زا پنهان می‌مانند. دربارهٔ حذف وعده‌ها، استفراغ عمدی، ورزش جبرانی، مصرف ملین و ترس از غذا با لحنی بدون سرزنش سؤال کنید. حتی اگر وزن طبیعی است، اختلال الکترولیت یا مشکلات قلبی ممکن است وجود داشته باشد. درمان باید هم سلامت جسمی را پایش کند و هم رابطهٔ فرد با غذا و تصویر بدن را تغییر دهد. برنامهٔ غذاییِ سخت‌گیرانهٔ جدید یا بحث مداوم دربارهٔ کالری در خانه معمولاً جای درمان تخصصی را نمی‌گیرد.
۲۰ پرسش رایج مرتبط
این پرسش‌ها شما را به مقالهٔ مرتبط می‌رسانند. پاسخ فردی به شرح حال و ارزیابی متخصص نیاز دارد.
- آیا فرد با وزن طبیعی هم می‌تواند اختلال خوردن داشته باشد؟
- پرخوری با از دست دادن کنترل چه تفاوتی با غذای زیاد دارد؟
- استفراغ عمدی چه خطری برای قلب دارد؟
- ملین و ورزش جبرانی چرا باید به پزشک گفته شوند؟
- آیا BMI به‌تنهایی شدت بیماری را نشان می‌دهد؟
- چرا دربارهٔ قاعدگی و سرگیجه سؤال می‌کنند؟
- اگر از گفتن مقدار غذا خجالت بکشم چه کنم؟
- آیا رژیم بسیار سخت بیماری را بدتر می‌کند؟
- درمان تغذیه‌ای و روان‌درمانی چگونه کنار هم قرار می‌گیرند؟
- برای نوجوان خانواده چه نقشی در درمان دارد؟
- چه زمانی آزمایش الکترولیت لازم می‌شود؟
- غش و ضعف شدید چه فوریتی دارند؟
- آیا اختلال خوردن فقط در دختران رخ می‌دهد؟
- اگر خانواده فقط دربارهٔ وزن نظر می‌دهد چه بگویم؟
- ترس از چاق شدن چگونه در درمان بررسی می‌شود؟
- اگر بعد از غذا احساس گناه می‌کنم چه کنم؟
- آیا داروی لاغری خودسرانه خطر دارد؟
- چه زمانی مراجعهٔ بیمارستانی لازم است؟
- موفقیت درمان را فقط با وزن می‌سنجند؟
- از کجا برای ارزیابی تخصصی شروع کنم؟
منبع راهنمای بالینی
https://www.nice.org.uk/guidance/ng69/chapter/recommendations
این متن برای آگاهی عمومی است و جای ارزیابی پزشکی یا روان‌پزشکی را نمی‌گیرد.